Centrum voor Stadsgeschiedenis zoekt doctoraatsbursaal
Aan het Centrum voor Stadsgeschiedenis van de Universiteit Antwerpen staat momenteel een vacature open voor een doctoraatsbursaal in het kader van het onderzoeksproject ‘GIStorical Antwerp: a micro-level data tool for the study of past urban societies, test-case: Antwerp’. Het doel van het project is de ontwikkeling en uitbouw van een Historisch GIS voor de Stad Antwerpen, via integratie van historische, cartografische, iconografische en ook archeologische data in een historisch kadaster.
De onderzoeker werkt ook aan een eigen doctoraatsonderzoek over de ruimtelijke en/of ecologische ontwikkeling van de stad Antwerpen in de lange 19de eeuw.
De vacature staat expliciet ook open voor Masters Archeologie.
Geïnteresseerd?
Je vindt de volledige vacature op www.ua.ac.be. Solliciteren kan tot 20 augustus via tim.soens@ua.ac.be.
Print 
PDF
Dat dit project wordt opgezet is een goede zaak. Wat me zorgen baart is dat dit initiatief niet uitgaat van het stadsarchief, waar zo’n model op lange termijn kan worden beheerd, aangevuld en ter beschikking gesteld van de gemeenschap (die de kosten draagt om de informatie erin te steken).
Vroeger was het simpel. Een deel van de historici publiceerde bronnen, een ander deel schreef literatuur op basis van die bronnen en ze verwezen naar mekaar. Beide stielen werden erg gerespecteerd en alle informatie was openbaar.
Nu is de geschiedenis een even harde competitieve strijd als de andere academische disciplines. Een universiteit moet scoren met toponderzoek. Jarenlang geduldig zwoegen op een perfecte bronnenuitgave past niet in dat plaatje. Natuurlijk moeten er nog steeds bronnen verwerkt worden en natuurlijk gebeurt dit tegenwoordig digitaal. Maar die bronnen worden niet meer uitgegeven. Ze worden omgezet in digitale tools, vaak databanken, die enkel beschikbaar zijn voor de interne onderzoekers. Als je als universiteit over een hele set van dergelijke tools beschikt, betekent dat dat je over een competitief voordeel beschikt. Op die manier kun je de facto de geschiedschrijving van een regio of stad monopoliseren.
Stillaan sluipen er in de wetenschappelijke literatuur dan ook verwijzingen naar ‘onuitgegeven databanken’. Deze tendens druist in tegen de geest van openbaarheid en controleerbaarheid die de geschiedschrijving al enkele eeuwen kenmerkt.
Digitalisering van kennis wordt vaak geassocieerd met democratisering van kennis, maar het gevaar bestaat dat net het omgekeerde gebeurd. Dat digitalisering een nieuwe elite creëert, die zorgvuldig haar hefbomen afschermt.
Beste Frank, ik heb je reactie met aandacht gelezen en kan je op zich helaas enkel gelijk geven. Die helaas met inbegrip dat we met alle universiteiten even schuldig moeten pleiten. Maar voor Antwerpen toch dit: de stad en de stedelijke diensten zijn medespelers in het project.
En: helaas: de middelen zijn zo beperkt dat de erfgoeddiensten te weinig mensen kunnen inzetten op het ontwikkelen van instrumentarium als dit. Niemand is van slechte wil, de uitdagingen zijn immens en we moeten met zijn allen in de richting evolueren zoals dij die voorstaat: open source instrumenten en toepassingen inzake erfgoed ..
Beste groet, Dries